Elke keer weer dat gezeur over woningen: dat er te weinig zijn en dat senioren eengezinswoningen bezet houden. Ik ben geen expert op het gebied van de vastgoedmarkt, maar ik zie wel een mogelijke oplossing. Er zijn echt mensen die willen verhuizen, maar het niet doen vanwege het geld. En waarom zou je een dief van je eigen portemonnee zijn?
Het stagneert bij degene die zijn hand ophoudt en de euro’s ontvangt, én bij de overheid die hier geen duidelijke regels voor opstelt.
Senioren verhuizen niet vanwege de huurprijs
Als je senioren vraagt waarom ze niet willen verhuizen naar een kleinere, passende woning, dan krijg je over het algemeen hetzelfde antwoord. Ze betalen nu een huurprijs die, ondanks de jaarlijkse huurverhoging, relatief laag is. Voor een studio, een tweekamerappartement of een andere kleinere woning betalen ze vaak meer dan voor de eengezinswoning waar ze nu in wonen.
Laat dat even bezinken.
Als de huur gelijk zou blijven, zouden ze waarschijnlijk wél de keuze maken om kleiner te gaan wonen.
Verduurzamen van woningen
De overheid stelt steeds hogere eisen aan energiezuinigheid van woningen. Dat heeft te maken met energiebesparing en stikstofbeleid. Het verduurzamen van een woning is lastiger wanneer deze bewoond is. Daarom is het juist een goed moment om dit te doen wanneer senioren verhuizen en een woning vrijkomt. De verhuurder kan de woning dan verduurzamen en vervolgens tegen een redelijke, marktconforme prijs opnieuw verhuren.
Mijn oplossing
De oplossing is eigenlijk heel simpel. De overheid zou woningstichtingen moeten verplichten een regeling te maken die verhuizing aantrekkelijk maakt. Bijvoorbeeld: wanneer een senior binnen dezelfde woningstichting wil verhuizen naar een kleinere, passende woning, blijft de huur gelijk aan die van de huidige woning.
De woningstichting kan de vrijgekomen eengezinswoning vervolgens verduurzamen en opnieuw verhuren tegen een redelijke, marktconforme prijs.
Jonge gezinnen, jongeren, statushouders en asielzoekers
De vrijgekomen woningen zouden in eerste instantie moeten worden toegewezen aan gezinnen en jongeren die al lang op de wachtlijst staan. Deze staan soms al meer dan 5 jaar op de wachtlijst. Er zijn zelfs ouders die vooruit hebben gekeken en zichzelf op de wachtlijst hebben gezet voor hun kind.
Statushouders en asielzoekers kunnen daarna de woningen betrekken die daarna weer vrijkomen. Zo ontstaat er een gezonde kettingreactie.
Wat levert dit op?
Er komen meer woningen in beweging en de markt zit in dit segment niet langer op slot. Er ontstaat een verschuiving in beschikbaarheid. Mensen kunnen wonen op een plek die beter bij hen past en de wachtlijsten worden korter.
Iedereen heeft op deze manier ook een eerlijke kans op een woning.
